Dając alfę Aurelii

Aurelia była tylko kolejną uczennicą w Instytucie Rycerskim, ale nie kręciły jej te wszystkie wibracje „bądź szlachetny i cnotliwy”, które wciąż wciskali jej nauczyciele. Serio, no one: dosłownie nikt: her mom kept saying: „Spotkasz tu swoją jedyną prawdziwą miłość”. Ale szczerze? Big yikes. Jeśli rycerskość nie umarła, to zdecydowanie była pod respiratorem, a żaden z tych szlacheckich pozerów nie miał w sobie energii głównego bohatera (main character energy), którą ona manifestowała.

Podczas gdy inne dzieci uczyły się etykiety dworskiej i szermierki, Aurelię znacznie bardziej kręciło jej zaczarowane lustro. Jej lustro było jak portal do wszystkich najgorętszych reelsów i zaczarowanych zwojów, pokazując jej dramy i epickie faile każdego szlachcica w królestwie. Każdej nocy po lekcjach wymykała się z lustrem w dłoni i highkey sprawdzała reelsy z życia innych szlachciców, śmiejąc się z ich żenujących momentów. Czasami nawet zaglądała do komentarzy, gdzie pyskaci wieśniacy i szlachcice rzucali tekstami typu „Wypnij się przy tym!” lub wyzywali się nawzajem słowami „catch these hands!”. To był dosłownie G.O.A.T. rozrywki.

Pewnej nocy obejrzała reelsa tego „short kinga”, rycerza w trakcie szkolenia o imieniu Sir Percival, który starał się jak mógł, by pochwalić się swoimi umiejętnościami władania mieczem. Gość wywijał mieczem, jakby ważył on dwa razy więcej niż on sam, a jego giermek go nakręcał, rzucając „Gyatt!” i „Bruh moment!” w komentarzach. To było totalne zachowanie NPC, ale szczerze? Aurelia była tym zachwycona. Śmiała się tak mocno, że prawie upuściła lustro, mrucząc pod nosem: „Wielkie F na czacie dla Sir Percivala”.

Cała ta sprawa ze „znalezieniem prawdziwej miłości” była mocno przereklamowana. Jej mama ciągle na niej siedziała, mówiąc: „Aurelio, musisz przyciągnąć uwagę jakiegoś szlachcica! To nie jest zabawa!”. Ale ona nie zamierzała zadowolić się jakimś gościem z boomer energią i zerowym Rizzem. Chciała kogoś z main character vibes, może nawet odrobinę chaotic good. Highkey, mocno to teraz manifestowała, wyobrażając sobie siebie u boku faceta, który byłby żądny przygód, tajemniczy i potrafiłby walczyć z smokiem bez uronienia kropli potu.

Enter Lysander. Był zbuntowanym rycerzem i aż ociekał energią sigma, a kiedy Aurelia po raz pierwszy dostrzegła go na królewskim bankiecie, pomyślała: „To daje… legend vibes”. Gość miał drip na lata i poruszał się z tą cichą pewnością siebie, która krzyczała Chad energy. Za każdym razem, gdy na nią patrzył, czuła się, jakby rzucił jakiś miłosny urok. Jej przyjaciółki mówiły: „Bet. To twój facet. Totalny rycerz w lśniącej zbroi”.

Ale im lepiej go poznawała, tym częściej łapała ick. Na początku to były małe rzeczy, jak to, że nagle znikał na kilka dni bez słowa. Potem słyszała plotki o tym, jak przyłapali go w 4k z innymi szlachciankami, a za każdym razem, gdy o tym wspominała, on stosował gaslighting, rzucając tekstami typu: „Say sike right now! Zmyślasz, Aurelio”. A ona siedziała tam, mówiąc sobie: „Jeśli to zignoruję, to nie istnieje”. Ale to uleganie złudzeniom (delusion) zaczęło przypominać bardziej pułapkę niż bajkę i Aurelia zaczęła myśleć, że „delulu is the solulu”, ale nie w ten dobry sposób.

Meanwhile, her mom had this other plan cooking up. Enter Lord Eldric, the „safe” choice. Rodzice swatali go z nią od zawsze. Nie był tajemniczym rycerzem ani buntownikiem z Chad energy, ale był solidny, całkiem przystojny w taki sposób himbo energy i faktycznie szanował jej przestrzeń. Lowkey, Eldric był całkiem oparty (based). Nie próbował zaimponować jej fikuśną szermierką ani bussin' ciuchami; był po prostu… Eldriciem. Prostym, stabilnym, niebędącym chodzącą maszyną do icków.

One day, she was chatting with her friend, who was totally done with Aurelia's pining for Lysander, saying: „Girl, this ain't it, chief. Żyjesz sobie w swoim małym delulu świecie, ale highkey, Lord Eldric po prostu sobie tu wibruje, czekając, aż go zauważysz”. I Aurelia pomyślała o tym, zdając sobie sprawę, że przyjaciółka może mieć rację. Bruh. Dała się wciągnąć w tę całą dramę, goniąc za jakimś fantazyjnym zbuntowanym rycerzem, podczas gdy prawdziwa okazja była tuż przed nią, popijając herbatę i chillując w totalnym unbothered, moisturized, in his lane vibes.

She decided to test it. Spotkała się z Eldriciem kilka razy, myśląc: „Będę udawać, aż mi się uda (fake it till I make it)”. Ale im więcej czasu z nim spędzała, tym bardziej jej się podobał. Nie miał Chad energy, ale miał tę cichą siłę i lojalność, która wydawała się… prawdziwa. Traktował ją jak królową (którą, highkey, była) bez tych wszystkich jęków i dram. Z nim nie musiała się martwić o bycie przyłapaną w 4k z kimś innym ani o tea o tym, z kim był w zeszłym tygodniu.

So finally, she went all-in, żegnając się z Lysanderem i jego chaotyczną, toksyczną energią pobocznych questów. I zgodziła się poślubić Eldrica, w końcu wybierając ścieżkę, której chcieli dla niej rodzice. They might not have the epic, Pogchamping romance she'd dreamed of, ale on był prawdziwy. Z Eldriciem była bezpieczna, szanowana i highkey zadowolona.

Aurelia wciąż od czasu do czasu zagląda do swojego zaczarowanego lustra, oglądając bruh momenty, L romanse i dramy przyłapane w 4k w Thalorii, popijając herbatę i lowkey wibrując ze swoim nowym mężem. She might have given up on finding the rogue knight of her dreams, ale w końcu znalazła coś lepszego: spokój, stabilizację i kogoś, kto deadass złapie ją za każdym razem, gdy upadnie.