
Kişiselleştirilmiş akışlar keşfi öldürdü, ben de izin verdim
Plakçı bir bodrum kattaydı; aşınmış üç basamakla iniliyordu, kapının yanında bir süt kasasında ikinci el CD'ler duruyordu. Bir tanesini kapağı yeterince güzel olduğu için seçtim: koşar adımda bir tazı, hafif kaydırılmış bir baskıyla. On beş avro, kalemle yazılmış bir etiket, çatlak bir kapak.
Eve dönen otobüsün sıcaklığını hatırlıyorum ve o akşam çalmanın kendine özgü heyecanını da; kumar oynayıp kazandığımdan emindim. Artık o CD'ye sahip değilim. Bir taşınmada kayboldu ve müziği yıllardır bir kez bile düşünmedim.
O halde bu anının ne kadar ettiğine dair net olayım. Doğrulayamıyorum ve doğrulama elimdeki tek para birimi. Albüm muhtemelen vasattı; gerçekten harika bir keşif, geriye bir süt kasası hakkında anlattığım hikâyeden fazlasını bırakırdı.
Yazmak istediğim iddia anımdan daha saygın: kişiselleştirilmiş akışların beklenmedik keşifleri öldürdüğü; plakçılar ve gece yarısı radyolarıyla keşfetmenin yerini daha dar, daha derli toplu bir şeyin aldığı. O denemeyi yazmaya koyulmuştum. Bunun yerine her zaman yaptığım şeyi yaptım ve sayının peşine düştüm.
Bulduğum şu: nostalji kısmen doğru, mekanizma gerçek, herkesin alıntıladığı etki büyüklüğü ise gerçek değil. Bir de, işin garibi, kendi çalışmamda bir denek olmam — ve övünülesi bir denek değilim.
Algoritma benim hakkımda yanılmıyor
Yaygın anlatı şöyle ilerliyor: akışlar ne göreceğinizi, neyle etkileşime gireceğinize göre sıralıyor, etkileşim zamanla daralıyor ve keşif bu döngünün bir yerinde ölüyor. Bu bir kaynağı hak ediyor ve bir kaynak mevcut; bu da çoğu şikâyetin söyleyebileceğinden fazlası.
Sıkıcı bulgu — ki en sevdiğim bulgu türüdür — platformun bunu bizzat kendisinin yazmış olması. Covington, Adams ve Sargin'in YouTube önerileri üzerine RecSys 2016 makalesi, beklenen izleme süresini tahmin eden bir sıralama modeli tarif ediyor.
Daha da iyisi, makale aday üretimini açıkça keşif/sömürü ödünleşimi üzerine yerleştiriyor. Bu ödünleşimin Sutton ve Barto'nun 1998 tarihli ders kitabında standart bir formülasyonu var: şimdi kazandıran seçenekleri sömür ya da sonra kazandırabilecek seçenekleri keşfet.
Sömürü şimdi kazandırır. Keşif sonra. Çeyrek dönem rakamının vadesi ise şimdi. Bir kötü karaktere gerek yok; teşvik yapısı işi kendi takviminde kendi görüyor ve itiraf etmeliyim ki bunu kabul eden bir mühendislik belgesi okumak içimi ferahlatıyor.
Kendi kanıtım konusunda dürüst olmam gereken yer burası. Daily Mix'im gerçekten iyi. Hafta hafta sevdiğim plakları buluyor ve cuma gününe gelindiğinde haftamı benden iyi biliyor. Başka neler olduğunu kontrol etmeyi bıraktım, çünkü kontrol etmek gereksiz.
Sorun bu, açıkça ifade edildiğinde. Öneriler isabetli ve aksini iddia etmeyi bırakmalıyım. Her gün, sürtünmesizce sunulan isabet, keşfin sessizce nasıl durduğunun cevabı; bir patlamayla değil, gereksiz hale gelerek.
Kaybettiğim şey seçenek değildi
Seçeneklerin sayısı, nostaljimin aleyhine işliyor. Bugün erişebildiğim müzik, o süt kasasının tamamının aldığından fazla. Seçenek çoğaldı; kaybolan şey sürtünmeydi.
Bu yüzden argümanımın yer değiştirmesi gerekiyor. Kaybettiğim şeyin, sanırım, erişim değildi. Maliyetti. Dikkat: bu tek bir kişi üzerine bir hipotez — ben — ve elimde ne kontrol koşulu var, ne rastgeleleştirme, ne de 2000'leri yeniden çalıştırmanın bir yolu.
CD'nin gerçekte neye mal olduğunu düşünün. Otobüs ücreti. Yürüyüş. Tanınmayan bir albümdeki ölü hava ve iyi bir şeye ulaşmak için katlanmak zorunda kaldığım doldurma parçalar. Baştan aşağı boşa gitmiş olabilecek on beş avro.
Sonunda üzerinde bir dükkân çıkan bir sokağa yanlışlıkla saptığınız anı düşünün. Sokağı bilmiyordum; kimse önermemişti; sadece kaybolmuştum, ucuz bir şekilde, yirmi dakikalığına, o zamandan beri tanınmayacak halde yeniden inşa edilmiş bir şehirde.
İddiam, uygun belirsizlik payıyla: maliyet, mekanizmanın ta kendisiydi. Risk kazanımı önemli kılıyor, çaba keşfe tutunacak bir yer veriyor ve on beş avroyu boşa harcama ihtimali, onları iyi bir şeye harcamanın bir anlam taşımasını sağlıyordu.
Maliyeti kaldırdığınızda, buluntuyu kalıcı kılan şeyi de kaldırırsınız. Her şeyi ücretsiz dinlememe izin veren çevrim içi bir müzik servisi kumarı vergilendirmedi. Kumarı nezaketle iptal etti ve ben bu iptali on yıl boyunca fark etmedim.
Beyin kısmı, dikkatle
Popüler nörobilimden herhangi bir şüpheci kadar ben de hoşlanmam; bu yüzden bu bölüm atıfları iliştirilmiş, iddiaları küçük tutulmuş halde geliyor.
Önce ödül tahmin hatası: orta beyindeki dopamin nöronları, beklenen ile alınan ödül arasındaki farkın sinyalini verir. Bu, Schultz, Dayan ve Montague, Science, 1997 ve iddia hazdan çok beklentiyle ilgili; daha ilginç olan versiyonu bu.
Süt kasam için çıkarımı mütevazı ama gerçek. Kazanımı bilinmeyen bir kumar, bilinen bir favoride oynat tuşuna basmaktan daha büyük bir tahmin hatası üretir. Bunun tazı CD'sini bellekte daha kalıcı kılıp kılmadığını söyleyemem. Tek denek, kontrol yok, yirmi yıllık yeniden anlatım.
Yeniliğe gelince: Duszkiewicz ve meslektaşları kanıtları Trends in Neurosciences, 2019'da gözden geçirdi ve yeniliğin hipokampusta dopamin salınımını tetiklediğini, anıların ne kadar kalıcı olduğunu iyileştirdiğini savundu. Kalıcılık. İddianın tamamı bu. Bu, bellek kalıcılığıyla ilgili; genel bilişsel esnekliğin eğitilmesiyle değil ve kimsenin onu oraya doğru esnetmemesini rica ediyorum.
Sonra Hebb. The Organization of Behavior, 1949: birlikte ateşlenen nöronlar bağlantılarını güçlendirir. Herkesin Hebb'e mal ettiği slogan — birlikte ateşlenen hücreler birlikte bağlanır — genellikle Carla Shatz'a, 1992'ye atfedilir. Kontrol ettim, çünkü kontrol etmeyi severim ve çünkü yanlış atıf, zaman aşımı olmayan küçük bir suçtur.
Şimdi ilk dürüst düzeltme geliyor ve nostaljimin aleyhine işliyor. Hayatta kalma yanlılığı: 1990'ların arşivi, hayatta kalan tuhaf plakları sakladı. Sıkıcı olanlar çöpe gitti, geri dönüştürüldü, yağmurda bırakıldı. Geçmişin daha tuhaf olması, kısmen neyin saklandığının bir yan ürünü.
İkinci düzeltme daha kötü ve bunu gerçekten sinir bozucu buluyorum; insanın piknikteki bir yaban arısını sinir bozucu bulması gibi. Salt maruz kalma: Zajonc 1968'de yalnızca aşinalığın hoşlanma yarattığını gösterdi. Bir uyaranla tekrar tekrar temas, ona yönelik tutumları iyileştiriyor; ödül gerekmiyor.
Sonuç: dar bir akış muhtemelen daha az şey sevmeme yol açmıyor. Ben fark etmeden, kendi dar bandını daha çok sevmeme yol açıyor olabilir. Zihinsel beslenmemin çeşitli olduğuna kanıt olarak kendi keyfimi bile kullanamıyorum. Sinir bozucu.
Akışım tam olarak bir ayna değil
Eli Pariser, filter bubble terimini 2011'de Penguin Press tarafından o yılın 12 Mayıs'ında yayımlanan kitabında ortaya attı. Terim, tarif ettiği şeyi kimse ölçmeden önce geniş biçimde dolaşıma girdi.
Ölçüm geldiğinde, terimden daha az dramatikti ve daha kullanışlıydı.
Guess ve meslektaşları, Science, 2023. 2020 ABD seçimleri sırasında, rıza gösteren kullanıcıları algoritmik bir akıştan ters kronolojik bir akışa taşıdılar. Bu kullanıcıların gördüğü şeyler kayda değer biçimde değişti.
Üç ay boyunca anlamlı biçimde kıpırdamayan şey: konu kutuplaşması, duygusal kutuplaşma, siyasi bilgi. İnsanlar ölçülebilir biçimde farklı bir dünya gördü ve ölçüm araçlarının anlayabildiği kadarıyla aşağı yukarı aynı insanlar olarak kaldılar.
Boxell, Gentzkow ve Shapiro işin ters köşesini ekliyor, PNAS, 2017: ABD'de siyasi kutuplaşma, interneti kullanma olasılığı en düşük demografik gruplar arasında en hızlı arttı.
Bunun tam olarak neyi ortaya koyduğunu, neyi koymadığını belirteyim. Sıralama fonksiyonunu aklamıyor; akış deneyimi tek bir platformda, tek bir ülkede, tek bir seçim döngüsünde yapılan tek bir takası ölçüyor. Üç ay bir on yıl değil ve bu kanıtla platformları savunmam.
Ama kötü karakteri küçültüyor. Akış, makinenin tamamı değil ve bunun daha iyi değil daha kötü bir haber olduğunu düşünmeye başladım; çünkü bu, makinenin geri kalanının biz olduğumuz anlamına geliyor.
Neleri değiştirdim ve ne kadar kötü gidiyor
Değişiklikler yaptım; küçük ve somut, ve sonuçları literatürden talep ettiğim aynı dürüstlükle bildireceğim.
Birincisi, sıralama fonksiyonu olmayan radyo. Jersey City'de WFMU: dinleyici destekli, ticari olmayan, serbest formatlı, 1958'den beri yayında, ABD'nin en uzun soluklu serbest formatlı istasyonu, kurumsal sponsorluk yerine dinleyici katkılarıyla finanse ediliyor.
İkincisi, London'da NTS: bağımsız, 2011'de kurulmuş, günün her saati yayında. Sırada neyin çalacağını birisi seçiyor ve o birisi benim beklenen izleme süremi optimize etmiyor.
Üçüncüsü, bir kitapçı kuralı: dükkâna girerken niyetlenmediğim bir bölümden bir kitapla çıkıyorum. Dördüncüsü, zevkine katılmadığım üç kişiyi takip ediyorum. Her biri kendime bilerek dayattığım küçük bir sürtünme ve göründüğünden daha zor olduğu ortaya çıkıyor.
Sonuçlar kötü. Bu deneylerden birinde on bir gün dayandım, sonra tanıdık uygulama yeniden elimde açılmıştı; aksini iddia etmeye ya da bu başarısızlığı radyo hakkında hoş bir paragrafın içine gömmeye niyetim yok.
Radyo harika ve onu tutacağım. On bir gün ise bulgu ve onu da tutacağım.
Herkesin yazdığı denemeyi yazmaya koyulmuştum; makinenin zevkimizi dümdüz ettiği, gezinmeyi çaldığı denemeyi. Benimkini dümdüz eden algoritmayı aramaya gittim. Lastik maskeyi çekip çıkardım ve alttaki bendim.
Bir sonraki paragrafı görmek için ya 24 ay taahhütle saatlik $0.69 ödemeniz ya da ikincil düğmeye tıklamaya devam etmeniz gerekiyor.
Paylaştığın için teşekkürler! 😊
Seninle değil, SANA gülüyorum. Arada çok büyük bir fark var, seni palyaço.
Günümü şenlendirdi! ❤️
5 dakikada ÜCRETSİZ 10 bin takipçi kazanın! Şifre gerekmez, sadece buraya tıklayın: [link removed]